ترس

زندگی مملو از شادی هایست که ما آن را نادیده می گیریم. همیشه غمهایمان چون پتکی بر سر کوبیده می شود و شادی هایمان لحظه ای است. چرا زندگی را اینگونه برای خود سخت کرده ایم و ترس هایمان را به رخ خود می کشیم. تماما حسرت ،تماما نا آرامی و دغدغه های که شاید اگر کمی از زمان فیلم دیدن هایمان که اکثرا در پایانشان می گوییم "چه مزخرف" ، کم کنیم به این می رسیم که بانو وقت بسیار است.. کارهای ناتمامت را تمام کن و نگو که من وقتی برای سر خواراندن هم ندارم.

بیا باور کنیم که شادی را خودمان به خودمان باید هدیه دهیم. بیا باور کنیم که زندگی از لحظه ی تولدست تا مرگ .. مرگ پایان زندگیست اما تو چگونه این مدت را گذرانده ای اهمیت دارد. آیا همیشه ترسیده ای و این باعث شده از تمام خوشی ها و زیبایی ها عقب بایستی؟!

آری .. من می ترسم از چیزهای زیادی می ترسم که شاید به واقع هیچ باشند فقط باعث شده اند برای خود دایره ای درست کنم و نخواهم که فرا تر روم....

تمام نا تمامم را تمام نمی کنم و آینده ی دیگر خواهم ساخت.

در جستجوی یکرنگی...